…dat kan gezegd worden over een hoop boeken die ik heb gelezen, maar zeker ook over het bloggen. Ik lees volop en mijn voornemen kan dan wel zijn om hier ook over te schrijven, het zit nog niet in mijn systeem.

Ik heb intussen natuurlijk wel verder gelezen! Sinds mijn post over de Camino heb ik een paar boeken uitgelezen, die ik nog hier ga behandelen. Ik ga beginnen met het boek Stenen Eten van Koen Caris. Dit boek kwam een paar maanden geleden ter sprake omdat het op de leeslijst stond van mijn dochter, die in 4 havo zit. Zij vond het een super stom boek en raadde het mij af, dus mijn interesse was gewekt. Ik leende het boek bij de bibliotheek en toen het ineens weer hier in huis lag was dochterlief echt not amused, waarom ging ik dit stomme boek lezen? Daar ging ik dan…

Allereerst: ik vond de schrijfstijl prettig, het boek leest ondanks het heftige onderwerp lekker weg. Het boek gaat over een reeks zelfmoorden in een klein dorp. De hoofdpersoon, Ben, verliest als eerste zijn zus aan zelfmoord. Hij probeert zich te verhouden tot zijn eigen rouw, de rouw van zijn moeder, zijn eigen seksualiteit en het leven in het dorp als ‘de broer van’. Hoewel het boek het fenomeen niet verder uitlegt bestaat ‘suicide contagion’ (helaas) echt. Ik heb ooit in de jeugd-GGZ gewerkt en heb hier ook een suicide cluster meegemaakt; een aantal jongeren uit hetzelfde dorp dat zichzelf om het leven bracht. Dit gebeurde binnen een paar maanden tijd. De eerste keer is al heel heftig, de tweede keer kun je bijna niet geloven dat dit echt gebeurt en de derde keer is angstaanjagend. Dan wordt het patroon helder. Koen Caris beschrijft dit fenomeen beklemmend in zijn boek, tegen het decor van een benauwend hete zomer in een dorp waar niks te beleven is en waar jongeren alleen elkaar hebben.

Het boek is zeker een aanrader.